East of Eden Review: Florence Pugh shines as the antihero in Zoe Kazan’s adaptation
Fabuła: Ta świeża interpretacja arcydzieła Steinbecka zbada wielopokoleniową sagę rodziny Trasków, koncentrując nową uwagę na niezatartej antybohaterce, Cathy Ames
Recenzja: John Steinbeck, jak wielu ikonicznych i znanych autorów, jest jednym z tych pisarzy, których wszyscy twierdzą, że przeczytali, ale prawdopodobnie tylko przeglądali wymagane lektury w czasach szkolnych. To oznacza, że większość ludzi prawdopodobnie zna Na drodze i O myszach i ludziach. Obszerna biblioteka Steinbecka, obejmująca prace nagradzane Pulitzerem i Nagrodą Nobla, zawiera Ulicę Cannery oraz często cytowane Wschód Edenu. Wschód Edenu został zaadaptowany w popularnym filmie z 1955 roku w reżyserii Elia Kazana, z Jamesem Deanem w jednej z jego nielicznych ról. Ten klasyczny film trwał nieco poniżej 2 godzin i usunął znaczną część 600-stronicowego epickiego dzieła Steinbecka. Chociaż miniserial telewizyjny z 1981 roku przywrócił wiele z tekstu, nigdy nie było prawdziwie definitywnej wersji Wschodu Edenu aż do teraz. Z Zoe Kazan, wnuczką Elia, jako producentką wykonawczą, scenarzystką i showrunnerką, siedmioodcinkowa limitowana seria Netflixa jest absolutnym arcydziełem, które rywalizuje nie tylko z wcześniejszymi wersjami, ale także z samą powieścią.
Po obejrzeniu całego Wschodu Edenu, siedmioodcinkowa seria nie jest dla osób o słabych nerwach, ponieważ bada rozległy czas od przed wojną secesyjną przez I wojnę światową i chroni wiele pokoleń rodziny Trasków oraz biblijną dramę, którą ich linia krwi przeżywa. Echojąc Księgę Rodzaju, a szczególnie historię Kaina i Abla oraz czerpiąc tytuł bezpośrednio z ich opowieści, Wschód Edenu porusza wieczne tematy od miłości i rodziny po winę, wolność i samozniszczenie. W różnych pokoleniach pojawiają się pary rodzeństwa, na początku prowadzone przez Adama i Charlesa, a później przez imiona Aron i Caleb przypominające Kaina i Abla. Największa różnica między tą wersją a filmem z 1955 roku leży w punkcie wyjścia narracji. Film koncentrował się głównie na roku 1917 oraz relacji między Calebem (James Dean), jego bratem Aronem (Richard Davalos) oraz ich kontrowersyjnymi relacjami z rodzicami, Adamem (Raymond Massey) i Cathy Ames (Jo Van Fleet). W serii Netflixa narracja zaczyna się od brutalnego wprowadzenia Cathy (Florence Pugh) do Charlesa (Mike Faist) i Adama (Christopher Abbott), a następnie cofa się o dziesiątki lat do młodych chłopców Trasków uczących się od swojego ojca, weterana wojennego Cyrusa Traska (Tracy Letts). Różny sposób traktowania przez Cyrusa jego dwóch synów ustawia ton dla tego, dokąd zaprowadzi ich dorosłe życie.
Jak można zauważyć w całej kampanii marketingowej tej nowej serii, uwaga zdecydowanie skupia się na Florence Pugh w roli Cathy Ames. Autor John Steinbeck wyobrażał sobie żeńskiego antagonistę tej opowieści jako wcielenie diabła, aż do opisu jej niemal kopytnych stóp i grymasu na twarzy. Chociaż nadal jest absolutnie antagonistką tej historii, zmiana perspektywy przynoszona przez Zoe Kazan tworzy bardziej antybohaterską jakość wokół Cathy oraz wyborów, które podejmuje w swoim życiu. Florence Pugh, która nie jest obca nagości na ekranie, odsłania się na wiele sposobów, ponieważ Cathy dosłownie sprzedaje siebie przez całą serię. Pugh jest jedną z najbardziej dynamicznych aktorek współczesnych i przynosi oblicze wyrachowanej intensywności do tej interpretacji Cathy Ames, co sprawia że jest zarówno przerażająca do oglądania jak i trudno jej nie współczuć. Trójkąt między Cathy a dwoma braćmi Traskami jest jeszcze bardziej podkreślony dzięki znakomitym występom Christophera Abbotta i Mike’a Faista. Abbott, który wkrótce zostanie zobaczony grając Profesora X w nowym filmie Marvela opartym na X-Men, jest bardziej subtelny niż kiedykolwiek wcześniej w intensywnym występie, który jest cichszy niż bym się spodziewał po aktorze znanym z emocjonalnych występów. Faist ma możliwość bycia znacznie bardziej visceralnym w swoim występie tutaj, co przypomina jego rolę w Challengers, a także imponujący występ u boku Pugh i Abbotta.
Pierwsze kilka odcinków serii osadzonych pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku mogłoby funkcjonować jako osobna seria. W miarę postępu fabuły śledzi synów bliźniaków Adama i Cathy: Caleba (Joseph Strada) oraz Arona (Joe Anders), stając się niemal sequelem samym w sobie. Głębia i zakres opowieści oraz wyzwania przed którymi stają dwaj młodsi Traskowie, w tym relacja Arona z Abrą Bacon (Zoe Phillips), echo rywalizacji między Charlesem a Adamem przy jednoczesnej obecności Cathy nad wszystkimi. Seria może pochwalić się również imponującymi występami Ciarana Hindsa, Marthy Plimpton oraz Hoon Lee z Your Friends & Neighbors jako pracownika Trasków Lee. Tematyczny cykl przechodzący z pokolenia na pokolenie jest fascynujący do oglądania, a piękne wartości produkcyjne odtwarzające przełom wieków Salinas w Kalifornii przypomniały mi o pięknych wizualizacjach w ubiegłorocznych wyjątkowych Train Dreams. Biblijne aluzje w tej historii nie są subtelne, ale działają znacznie bardziej naturalnie tutaj niż w filmie czy oryginalnej powieści. To czasami melodramatyczna epika miłości i straty, która nie boi się naciskać na każdy emocjonalny przycisk jaki możesz mieć, ale jest nieskończenie bardziej relatywna niż skrócony film w porównaniu do książki Steinbecka.
Reżyserzy Garth Davis (Lion) oraz Laure de Clermont-Tonnerre (Lady Chatterley’s Lover) przekształcają krajobraz Nowej Zelandii w Kalifornię początku XX wieku w stonowanych barwach przypominających dramaty takie jak Brokeback Mountain oraz Power of the Dog. W Wschodzie Edenu czuć bardziej dojrzały klimat niż się spodziewałem; surowość opowieści przebija się przez bezlitosną traumę emocjonalną będącą rdzeniem historii nie tylko w powtarzających się konfliktach między braćmi czy jakimkolwiek momencie związanym z Cathy Ames, ale także w powracającym motywie timshel z powieści. Zainspirowane hebrajskim słowem timshel staje się tematem Wschodu Edenu. Timshel oznacza “możesz” i idea kontrolowania swojego przeznaczenia oraz zmieniania ścieżki swojej historii to wewnętrzna rewitalizacja tej narracji wzbogacona przez Zoe Kazan. Kredyty Kazan jako scenarzystki są imponujące w filmach takich jak Ruby Sparks oraz Wildlife, ale nie mogą się równać z mistrzostwem jakie wnosi do tej limitowanej serii. Pisząc z perspektywą dekad przewyższającą jej wiek to potężna i imponująca transformacja książki którą wielu już postrzegało jako arcydzieło. Chociaż Alexander Chee dzieli kredyt za scenariusz w jednym odcinku, Wschód Edenu będzie uznawany za moment definiujący karierę Kazan.
Prowadzony przez to co może być najlepszym występem Florence Pugh, Wschód Edenu wzmacnia najsłabsze melodramatyczne części powieści Johna Steinbecka oraz przywraca pominięte rozdziały usunięte z filmu jej dziadka jednocześnie dodając nowy wymiar głębokości pod względem niedocenianych postaci kobiecych i mniejszościowych. Wschód Edenu pozostaje dramatyczną sagą rodzinną osadzoną w biblijnej alegorii; jest również fascynującą adaptacją. Zoe Kazan stworzyła dostępną a jednocześnie wymagającą historię która będzie rezonować ze wszystkimi którzy ją obejrzą i zapewne zgarnie wiele nagród. Wschód Edenu to jedna z najlepszych serii roku i dała Florence Pugh kolejną rolę definiującą karierę w karierze pełnej takich ról. Nie skończysz oglądać Wschodu Edenu, nie przechodząc przez emocjonalne doświadczenie; jednak warto podjąć epicką podróż od wojny secesyjnej do I wojny światowej oraz od Nowej Anglii do Doliny Salinas.
Wschód Edenu premieruje 1 października na Netflixie.
Post East of Eden TV Review: Florence Pugh to ostateczny antybohater w epickiej adaptacji ikonicznej powieści Johna Steinbecka pojawił się po raz pierwszy na JoBlo.
